Html5 Menu Tag by Css3Menu.com



 

Zingen in de kerk

 

postitWanneer ik zing met allen om mij heen,

dan wordt mijn adem van mij afgenomen.

Alleen zó kan ik weer op adem komen,

niet meer van mij alleen, maar al-gemeen.

Zingen, dat doe je niet uit volle borst,-

je zingt inademend, omdat je leeg bent,

tegen de eenzaamheid in zing je, tegen 

het “nee”, je zingt zoals je drinkt: van dorst.

 

Het lied is daar wanneer ik nergens ben,

komt naar mij toe als een gezant van verre,

het neemt me op in het gezang der sterren,

het spreekt een taal die ik van-zelf niet ken.

Het telt niet mee, het geldt als nutteloos,

zijn waarde past niet in de aard der dingen,-

maar het wordt nieuw van gloed als wij het zingen,

al kwam het ook uit de oeroude doos.

Het geeft bevrijding uit mijn smalle ik.

Uit een cocon ontpopt, opnieuw geboren,

zal ik tot de gevleugelden gaan behoren,

er groeit een halleluja uit een snik.
Afbeeldingsresultaat voor ladder van jacob

De toonladder van Jakob daalde neer

waar ik verdwaalde. Hoor, sublieme schreden

gaan op en af en waar ik lig beneden

staat, mij vertroostende, naast mij de Heer.
 

De lofzang is een scala van de vrede.

 

 

Op een avond op de terugweg, aan de hemel een heldere maan, in de auto de klassieke klanken van Radio 4.

Opeens een gedicht van Willem Barnard door de speakers.

Als een verdwaalde toon uit de kerk, opeens op m’n pad.

 

Toegegeven, het is niet een makkelijk rijmpje, dat je zo eventjes in je opneemt en meezingt. Maar toch, als meditatieoefening; wat doen wij eigenlijk als we zingen in de kerk of thuis wat neuriën, op de fiets een deuntje fluiten.

Dan dragen wij de lofzang verder en worden wij op haar beurt ook weer verder gedragen.

 

Soms zing je zelf, soms wordt je toegezongen en komen de woorden naar je toe. Een liedje dat je al jaren kende, maar dat je opeens op een nieuwe manier beluistert.

Soms zijn er nieuwe liederen, anderen zijn de goldies van oudsher, de evergreens die nooit uit het gehoor verdwijnen.

 

Soms kun je zingen, andere keren is je mond gesnoerd.

Soms zwijgen je lippen en zingt je ziel.

De lofzang is een wonderlijk iets.

 

Willem Barnard dichtte: de lofzang is een scala van de vrede.

 

Dat woordje ‘scala’ is niet alleen aanduiding van de diversiteit van liederen, maar is ook een buitenlands woord. Voor wie na Frans, Duits, Noors, Grieks nog zin heeft: het is latijn voor ‘een trap/ladder’.

 

Het oude verhaal van Jakob die een ladder zag tot in de hemel, engelen op en af en omgekeerd. Ze brengen en halen; liedjes van boven en beneden.

We horen een hemels stem, maar stemmen op onze beurt weer in met de engelen.

 

In de gemeente zingen we er vrolijk op los: prachtige gezangen van bevrijding, een angstig ach of een verrukkelijk wow, nieuwe liederen voor deze tijd, een variété van aanbidding, net naar ieders smaak.

 

En wie weet, op Radio 1, 2, 3 tot hoever, wordt er iets van opgepakt.

En klinkt het weer door naar een ander die onderweg is.

He, wat hoor ik nu!

Wat klinkt dat prachtig, aanlokkelijk!

En voor je het weet, stemt iemand in.

Hallelujah.

 

ds. Marius van Duijn