Html5 Menu Tag by Css3Menu.com


 

 

 

postit

 Dit citaat van de Vlaamse psychiater Manu Keirse, kwam ik onlangs tegen bij een collega.

 

Het bleef hangen.

Langs de rivier gefietst en in gesprek met mensen, waar het leven soms kolkt; waar golven van spanning over iemand heen kunnen slaan (Psalm 42).

 

Zeggen we dan soms niet te snel sssttt?

Het komt wel goed.

De kerk als een troost-machine, waardoor emoties lamgelegd worden.

Stil maar, wacht maar.

 

Een dam, die opgeworpen wordt.

Soms zorgvuldig geconstrueerd met mooie, goedbedoelde (Bijbel-)woorden.

Maar je komt er niet verder mee.

Jarenlang, dezelfde gedachten.

Je merkt ze misschien als je dit leest.

‘n Meer van stilstaande gevoelens.

 

….

Afbeeldingsresultaat voor rivier lekof een bedding; een ruimte waardoor de stroom verder kan. Beweging waardoor je weer helpt of geholpen wordt.

Een nieuw perspectief, een kaartje dat je hoop geeft, een goed gesprek.

Waardoor je verder kunt, met hetzelfde verdriet; niet minder maar wel anders wordt.

 

Bidden als een bedding.

Amen, niet als een dam- het zij zo-, maar als moment om de ogen weer open te doen en bemoedigd weer (samen) verder te gaan. In vrede.

 

Toch wel mooi om, al kuierend langs de Lek het daar samen over te hebben.*

 

ds. Marius van Duijn

 

* En uiteraard geldt bovenstaande niet alleen voor bij de rivier, maar ook langs het kanaal in ’t Goy.